martes, 29 de octubre de 2019

Textua


Kaixo


Haurtzaroa txikia da" testutik, nola sortzen dugu helduen eta haurren arteko lotura?

Gaur Alaitzek antzerki paradisuko testu edo testuak irakurri nahi izan ditu. Haurtzaro txikiari buruzkoa da.
Haurrak, bizitzako lehen urteetan, mundua ezagutzera, bertatik mugitzera eta beren zentzumen guztiak ezagutzera mugatzen dira. Hazten doazen heinean, beren mundutik atera eta fase enpatiko eta sozialean sartzeko bigarren fasea hasten dute. Haurtzaro txikia zaindu egin behar da, eta guk, etorkizuneko irakasle garen aldetik, haurra osorik hazten laguntzeko giltzetako bat dugu.

 
 
Teatro Paraisoren testuak ez du haurrei buruzko mezu argirik bidaltzen. Haurrak haurrak dira, eta hazi ahala galdu egiten dute gorde behar dugun horietako zati hori.
Etorkizuneko irakasle gisa, kontziente izan behar dugu haurrak helduak jarraitu beharreko eredu gisa ikusten dituela, eta irakasle gisa, irudi ahalik eta garbiena eman behar dugu, haurrak berak bere bidea jarrai dezan. Ez dago zalantzarik haurrak portaerak imitatzen dituela, baita berdinen artean ere, eta, beraz, abiapuntutik landu behar da haiekin; hau da, irakasleak ondo ezagutu beharko lituzke ikasleak, eta behar duenean bakarrik gidatu, inolako ildo edo lehentasunik transmititu.
Gaur Pablo nik aprobetxatu dugu Garazi eta Uxue de la wixekin hitz egiteko, egia esan motel samar goaz, ez baitakigu nondik tira egin. Alaitzekin hitz egingo dugu noizbait. Oraingoz, gauzak sartzen joateko antolatzen saiatuko gara. Egia esan, denbora faltarekin itota gaude.
 
 
 
 

 

lunes, 28 de octubre de 2019

Imanol Janicesen



Kaixo

Gaurkoa egun berezia izan da, Imanol Janicesen ponentzia batera gonbidatu gaituzte. "De Acrosport a la educación corporal- teatro musical en los escenarios".



Gorputz adierazpena, Gorputz hezkuntzan, irakasleen aldetik prestigio gutxiko ikasgaia bezala jotzen dute, Robles eta Col.- esaten dutenez (2013), ikasleengatik okerren baloratuta dagoen edukia baita. Gainera, Archilla eta Pérez (2012) aipatzen duten bezala, zailtasunak, beldurrak eta segurtasuna falta dagoela honen inguruan.

 Hasieran, Acrosporta Gorputz hezkuntzan sartzearen helburua euskara sustatzearena izan zen, horretarako haien lehenengo pausua ikasleak inplikatzearena izan zen.

Proiektu honen parte-hartzaileak Iruñeako Jaso ikastolako 1DBH-tik 4DBH-raino ikasleak izan dira. Ikasleek gidoia idazteaz, pertsonaiak garatzeaz, koreografiak sortzeaz, zuzenean abestu, soinu diseinuaz, argi diseinuaz, eszenografiaz, etab. arduratzen dira. Horretarako ikasleen trebezi nagusiak ateratzen joan ziren. Ideia honi esker ikasle bakoitzak antzezlanari gauza ezberdin bat eskaini zezaketela konturatu ziren..

Acrosporta, hasieran kanpoko ekintza bat bezala jaio zen. Honen sorreraren zergatia bigarren eta hirugarren mailan garatu zen. Hala ere, esan beharra dago, honen inguruan motibazio gutxi zegoela. Imanolek komentatu digun, adibidez, hasieran bazeudela bi irakasle proiektu honetan ez zutenak parte hartu nahi, baina azkenean beraien trebetasunak martxan jarri zituzten ikasleei arlo berriak eskainiz. Gainera, zenbait kasuetan, hauei gustatzen zitzaizkien arloetan motibatzen zituzten. Adibide bezala dantza gustatzen zitzaion ikasle batena jarri zuen. Honek ekintza hau utzi nahi zuen baina irakaslearen motibazioari esker berriro dantzaren munduan sartu zen.

Haien lehenengo musikalean abesteko trebeziak bilatu zituzten, horretarako jolas-orduetan abeslariak elkartzen ziren, gainera asteazken arratsaldeak ere aprobetxatzen zituzten. Beraien motibazioarekin aurre egin diote proiektuari, hemendik bere lehenengo obra sortu zuten “Txanpon baten truke musikala” izenekoa.
Hasieran kasting batzuk egin zituzten haien trebetasunak ikusteko, hemen ez zen inor kanpoan geratu zeren eta ikasle bakoitzak gauza ezberdin batetaz arduratzen zen.



 Hazkundeak jarraitu zuen, eta ikasleek urtez-urte gauza handiagoak sortu nahi zituzten. Imanol Janices ez zekien Acrosportarekin horrelako gauzak sortu zitezkeenik berak ez baitzuelako antzerkiaren mundua ezagutzen. Ikasleek motibatuak zeuden, hau handitzen joan zen antzezlanak eta gauza berritzaileak sortuz, hauek gauza handiagoak sortzea eskatzen baitzutelako, eta haiek izan ziren arduratu zirenak antzezlanerako beharrezko ziren gauza guztiak lortzez nahiz eta beti irakaslearen laguntza eduki. Imanol Janices-ek esan digun bezala prozesu kreatibo guztiak irregularrak dira, eta hori kontuan izatea oso garrantzitsua da. Azkenean, jakin behar dugu momentu txarrak ere badaudela, eta egun errezetan produzitzea erraza dela, baina hor gaude irakasleok ikasleei laguntzeko eta desataskatzeko. Azken finean lan kooperatiboa baita, eta guztion parte-hartzea beharrezkoa da. Aipatu baita ere hau sustatzen dela, helburu amankomun bat dutelako.
Beraz, metodo propioa sortzen joan ziren, ateraldi hau bezala “Caminante no hay camino se hace camino al andar”.
Metodologian hainbat aldaketa egon ziren, entsaio gehiago egin zituzten, proiektua sistematizatuagoa zegoen, formazioak egin ziren, zuzendariaren inplikazioa egon zen bilerak astero eginez, eta Jaso Fundazioa sortu zuten finantziazioa edukitzeko.

Antzezlanei begira, gidoien sorketa egiterakoan lehenik eta behin talde bakoitzetik gidoilari pare bat bilatzen dira, gero talde osoan Brainstorming-a egiten da, idei horietatik batzuk aukeratzen dira. Aukeratutakoen artean loturak egiten dira eta azkenik bozketa egiten da. Honen bitartean, formazioak egin, lehen abestiak eta lehen ideiak sortzen joaten dira.

Halaber, akrobatak eta dantzariak astean bitan (Astelehenak + Asteazkenak) entsaiatzen dute. Eskolan segurtasun gerrikoa instalatu zuten akrobaziak egiten ikasteko. Eta horrez gain, zirkuan erabiltzen diren soka sistema eta tatamia.

 Berriz, Attrezzoari begira, gaur egun eszenografo batekin hilabetean behin formakuntza egiten dute. Gainera, diseinurako Tinkercad programa erabiltzen dute. Attrezzorako astean behin 2 ordu egon ohi dira.
Abeslariak, jolas ordu guztietan entsaiatzen dute. Hots, asteazkenetan testua egin eta ostegunetan bokala eta koreografia antzeztu. Hauek lan handia behar dute, ordu asko sartzeaz gain, partikularrak eta ahots sorrera dutelako.

 Goian aipatu dudan bezala , ikasleek proiektua bizi eta sentitu behar dute, proiektua haiena denez berea egin behar dute.

 Eszenara eramaten duzunean desberdina da, batek argiaz arduratzen delako, beste batek argiaz, musikaz, jantziaz…

Argiak eta fokuen barak igo eta jaistearena dena prestatuta dute, prestatu ohi dute dantza edo emanaldia bukatuta izan ondoren.

 Guztira zazpi obra sortu dituzte, hots 52 funtzio. Eta orain zortzigarrena prestatzen daude, “Irauli” izenekoa.

Imanolek komentatu digu, beteranoak joaten direnean gaurko ikasleek handitzen dira. Kasu hauetan hauen eboluzioa ikustea oso polita izaten da, hartzen joaten diren segurtasuna, haien garapen pertsonala, etab.

Irakasle honek kasu oso berezi bat bizi izan zuen Bullying-a jaso zuen ikasle bat eduki zuenarena. Hasieran haur honi bere klase kideekin elkartzea kostatzen zitzaion, kontaktua izatera, etab. Eta egindako azken musikalean “Aske” izenekoa, ikasle honek Imanoli eskerrak eman zizkion proiektu honetan sartzeagatik. Bere autoestimua, konfiantza eta segurtasuna asko handitu baitzen. Bere amak, berriz, gauza oso inportantea esan zion irakasleari, bere haurrari bakarrik bi aldiz ikusi diola negar egiten, lehenengoa bere aita hil zenean eta bigarrena musikala bukatzean.


 Hitzaldi hau aztertu eta gero, eskerrak eman nahiko nioke Imanol Janices-i bere esperientzia partekatzeagatik, eta bigarrenik nire Gorputz Hizkuntzaren irakasleari, bera izan delako hitzaldi honetara gonbidatu gaituena. Hitzaldi hau eta gero antzerkia eta acrosporta beste ikuspegi batetik ikusten dut. Gainera, DBHn egindako proiektua izateaz gain, Haur Hezkuntzako haurrekin egingo nuke, baina 4-6 urteko haurrekin. Hasieran gauza txikiak sortuko nituzke, baina politena da irakasle, esan digun bezala, haien trebetasunak bultzatuz haien segurtasuna, autoestimua eta segurtasuna bultzatzea, eta horrez gain gorputz adierazpena lantzearena da.


 Bukatzeko, Imanol Janices-en bi zita nabarmendu nahi ditut: “ Un viaje de mil millas comienza con un primer paso”. Oraintxe aipatu dudan bezala, Haur Hezkuntzan lantzea gustatuko litzaidake eta horretarako lehen pausu bat eman behar da, ondo ez bada ateratzen beste edozer gauza sor daiteke, azken finean bizitzak buelta asko ematen baititu eta gauza berritzaileak sartzen joan behar gara hezkuntza munduan. Eta bigarren eta azken zita hauxe da: “Ikasleekin egiten den edozein proiektu, haiena bihurtu behar dute”. Azken finean, irakaslearen laguntza beti izango dute, baina autonomia utzi behar zaie haiek dagoen lanaz konturatzeko, lan kooperatiboa eta batez ere huts egitea eta horretaz ikastea da.
Oso interesgarria iruditu zait solasaldia, eta iruditzen zait horrelako ekimenak hartu behar direla, haurrak beste modu batean garatzen direlako, osasuntsuago eta aberatsago.

viernes, 25 de octubre de 2019

Munstro txikiak ezetz dio

Kaixo
Oraindik pertsona batzuk falta ziren ipuina argi kutxaren bidez irudikatzeko. Guk munstro txikia eta munstro handia irudikatzen dugu. Nahiko ipuin polita da, munstro handi baten istorioa kontatzen du, munstro txiki batez beti baliatzen dena. Egun batean munstro handi bat joaten da munstro txikiaren etxera, eta hainbat aldiz jotzen du atean munstro txikia berarekin arrantzara joan dadin. Iraindua izateaz nekatuta dagoen munstro txikiak azaltzen dio ez duela berarekin jolastu nahi, iraintzeko ez delako eta ez zaiolako gustatzen iraintzea edo gaizki sentiaraztea. Beraz, asko tematu ondoren, munstro handiak azkenean ulertzen du ez dela gaizki portatu behar bere lagunarekin, eta elkarrekin arrantzan egitera joaten dira.
 
 
 

Gure ipuina irudikatu ondoren, aurreko ostiralean eraikitzen hasi ginen dantza entseatzen aritu ginen. Oraingoan bukatu eta irudikatu egin behar genuen Judithek ebaluatuak izateko, eta egia esan ez zitzaigun oso ondo atera. Gutako bakoitzak ideia desberdinak genituenez eta ados jartzen jakin ez genuenez, azken unean zerbait inprobisatzea erabaki genuen, eta ez zen oso ondo atera. Uste dut taldean komunikazio lotura sendoagoa sortu behar dugula, baina pixka bat zaila da, eta ondorioz, gutxi entzun eta asko oihukatu genuen elkar.



 

Nire taldeak duen gauza ona da azkenean gai garela hausnartzeko eta hobetzeko; okerrena da hondamendia jada gertatu denean egiten dugula. Baina beno, espero dut honek hausnarketarako balioko digula, uste dut hobeto egin dezakegula.
Gero, itzalen irudikapena entseatzen aritu gara, istorioari buelta bat eman diogu, maitemintzen diren bi emakume eta lo dagoen ederraren sendatzea baino doktore bat erabiliz, baina ez du arrakastarik izan, ez dugu jantziak ondo erabili, eta itzalak ez dira ondo islatu.
Beste ikasketa bat gehiago. Gauza horiek asko hausnartzera bultzatzen naute, eta, jakina, kontuan hartuko ditut nire hurrengo hitzaldietarako.



Argiak eta itzalak


kaixo

Gaur Pailin, Lamy nik gure ipuina argi kutxarekin aurkeztu behar dugu, joan den astean ezin izan genuen denbora faltagatik "munstro txikiak ezetz dio".

Ezetz esaten ez dakien munstro txikiaren istorioa da, eta Munstro Handiak maneiatzen uzten du. Munstruo pequeño ipuinaren oraingo honetan bere sentimenduak adieraztera ausartzen da, eta munstro handiari esatera, ez duelako jolastu nahi eta bere sentimenduak erakusten dizkiolako. Enpatia eta adiskidetasun istorio bat da, ezetz esaten ikasteko.

Gure aurkezpenaren ondoren, talde bakoitza hasi ginen dantzak entseatzen hasi gara, baina, egia esan, hondamendi bat gara eta ez gara ondo koordinatzen. Aitortzen dut ez zela gure unerik onena izan.
Amaitzeko, istorioa itzalekin irudikatzean, lo dagoen ederraren bertsio modernoagoa egin dugu, baina aitortu behar dut ez zela aukerarik onena izan, norbait beti ahula delako eta besteak salbatu behar duelako estereotipoan erori garelako.

Oraingoan behintzat, itzalak hobeto ikustea lortu dugu, aurreko entseguan itzalak pantailatik ateratzen zirelako.



power eta kubik





kaixo


Alaitzen tesiaren Power pointa amaitzean talde handian azpimarratu dugu garrantzitsuena iruditu zaiguna gainera, nire kabuz beste analisi bat egin dut eta hemen agertzen diren aipu batzuk nabarmendu nahi nituzke.

Adibidez, Haur Hezkuntzako irakaslearen hezkuntza beharren atalean, Camino et al. (2015) diotenez, "Beharrezkoa da pertsonek beren emozionalitatea bizi ahal izatea sustatzea, bakoitzak izan dezakeen bizitzeko modu pertsonala errespetatzea". Hau da, pertsona bakoitzak bere emozioak modu ezberdin batean bizi ahal izateak, adibidez, pertsona batetik bestera erortzeak barregura eragin dezake, baina beste bati agian pena emango dio.

Alaitzen tesiaren Power pointa amaitzean, talde handian nabarmendu dugu garrantzitsuena iruditu zaiguna. Oraindik ez dugu aurkezpena talde guztiek egin, baina nabarmendu nahi nuke, oraingoz behintzat, Alaitz Tresserrasen Tesitik interesgarria iruditu zaidan zerbait.

Alaitzek Kubik obrari buruz hitz egiten du bere tesian, eta nabarmentzen du obra horrek programak sustatutako jarduera garrantzitsuak sustatzen dituela: familiak gizarteratzea, bereziki maila soziokultural baxukoak 2009an; irakasleekin tailer esperimentala egitea; eta haurrekin esperientzia izatea protagonista gisa.

Bai Haur Antzerkia programa bere edizio guztietan, bai Kubik-en bidez lehen haurtzarorako proposatzen den hezkuntza-esperientzia hiru garaitan aurkezten dira: bat, adierazpen dramatikoarekin konfiantzatik komunikatzera gonbidatzen duen topaketaren denbora; bi, antzezpenaren denbora, behaketarako, entzuteko eta emozioetarako denbora; eta hiru, jolas eta interakziorako espazioa adierazpen dramatikoarekin eta pertsona helduarekin.

Oso interesgarria iruditu zait, Ainhoarekin ikusi ahal izan dugu obraren bideoren bat, eta bitxia gertatu zait ikuskizuna bere inguruarekin fisikoki esperimentatzen duten haurren jolasetan oinarrituta egotea, hura ulertzeko. Eskura dituzten objektuak manipulatuz, beren pentsamendua eraikitzen dute, eta, horrela, beren irudimenaren atea irekitzen dute.
"Kubik" n bi aktorek eraikuntza joko handi bat manipulatzen dute, pilatu eta eraldatzen dena, mugitzen dena eta esploratu beharreko espazio berriak sortzen dituena. Mugimenduan dagoen arkitektura bat da, non bolumenek eta formek irudiak jaiotzen diren pantaila mugikor txikiak sortzen dituzten. Aktoreek elkarrekin deskubritzen dute sortzearen eta begiratzearen plazerra (etxeak, trenak, baso bat, itsasoa …), eta ikusle txikiak murgiltzen dituzte beren zentzumen-unibertsoan, non irudikatu, deskubritu eta

 
 
 
 

miércoles, 23 de octubre de 2019

Gidoiarekin jarraituz




Kaixo!

Gaurko saioa klasean egin dugu eta Eiderrek denbora utzi digu gure lan k6 moduluetako gidoiarekin jarraitzeko.
Gaur Eiderrekin hitz egin dugu gidoiaz, esan dizue ideia nagusiak oso ondo daudela, baina kontuan izan behar dugula ez dela film bat, hori guztia oholtzara eraman behar dugula, eta errealistagoak izan gaitezen.

Eiderrekin hitz egin ondoren hasi gara gidoia idazten eta forma pixka bat ematen, ideiak gauza xumeei berresaten, nahiz eta hala ere dena oso airean dagoela uste dudan. Buelta gehiago eman behar zaizkio.




 
 
 
Eiderrekin hitz egin dugu gidoiari buruz klasean, eta ideia nagusia asko gustatu zaio.

Gainera, pixka bat gidatu gaitu akotazioen gaiarekin; ez genekien oso ondo nola egin, eta ideia gehiago ere eman dizkigu gidoiak zentzu handiagoa izan zezan.

Horrek funtziona dezan, agertokiaren errealitatean jarri beharko gara.

lunes, 21 de octubre de 2019

Argi-kutxen lehen irudikapenak

kaixo



Argi-kutxen irudikapena
Judith klasea hasi aurretik azaldu digu nola egin behar dugun marko teorikoa bere lanean. Izan ere, badirudi lehenengo berrikuspenean ez dugula oso argi izan, eta lanak ondo egingo genituela ziurtatu nahi izan du.
Ondoren, argi kutxen interpretazioekin hasi gara. Ipuinak binaka egin dira, Pailin Lamy eta biok izan ezik hirukoan egin duguna.
Batzuk ezagutzen nituen. Sim embargo bat izan zen ipuina asmatu zuena. Egia esan, ez nuen oso ondo jakin nora nindoan.

Gaurko saioan, gure lankideen antzezpenak ikusi ditugu, beren kabuz egindako argi-kaxak erabiliz.
Gaur, honako hauek irudikatu dira:

Naiarak eta Pablok Hutsunearen ipuina irudikatu zuten;

Neskato batek sabelean zulo bat zeukan, eta ez zekien nola estali, orduan egiten duen bezala, hau da, tapanak eta objektu ezberdinak bilatu, azuroa estaltzeko. Maitasuna eta sentimenduak ziren zuloa estaltzea gorroto duen gauza bakarra.

Maddi eta Amaia Erlen Lorategia

Erle bat tximeletarekin hizketan ari da, eta anaia bat izango duela esaten dio, eta berokiak kenduko dizkioten beldur da. Eta anaia jaiotzen da eta bere lagunari aurkezten dio, dena ondo doa.

Lur eta Garazi Nola dastatu ilargia

Ilargiaren ipuina.Animalien arteko adiskidetasun eta lankidetza istorio bat


Irene eta Iñake; Maritxanxarraz

Ume horrek gozokiak jaten ditu, txantxarra kentzen dio eta dentistarengana joaten da eta hortzak garbitzeko eta litxar gutxiago jateko esaten dio.

Cristina, Soraya eta Itxiar; Beldar txiki jatun

Jaten duen zizarea, gero tximeleta egiten da.

Sandra eta Ibone; Koloretako munstroa

Emozioen mustroa. Koloreen bidez emozioak nola sentitzen diren azaltzen du
Mikel. R, Jon Ander eta jon. Itsaso misteriotsua
Guraso batzuek kontatzen zioten semeari lo egiteko ipuin bat, ipuina arrantzan ari zen neskato bati buruzkoa zela, eta olagarro batek eta itsas zalditxo batek bronka egiten ziotela mutila harrapatzeagatik.



Ipuin hau ez dago nondik hartu, ez dut oso ondo ulertu.




-
Leire, Txabi eta Mikel; Lehoia dator

Lehoia datorrela. Istorio hau ezagutzen nuela uste dut, baina beste amaiera batekin. Lon baten gainean doa, ustez buhoaren etxean ezkutatzen diren animaliatxoen atzetik dabilena. Baina gero ez zien minik eman nahi.

Ainhoa eta Zuriñe; Glutoren istorioa.

Kutsadurarekin bizi zen arrain bat, eta bi boluntariori eskatu zieten garbiketarekin zer egin zitekeen ikusteko.






 
 
 













Dantza eta erlaxazioa Eiderrekin

kaixo

Dramatizazioa. Eider

Gaur, Eider antzerki-saioan, dantzara aterarazi gaitu, banan-banan, baina ez hori bakarrik, dantza egitera irteten zen pertsona ere besteek imitatzen zuten. Askotarikoa izan da, baina, aldi berean, pixka bat lotsatuta sentitu naiz, oro har, ez zait asko gustatzen niri begiratzea, lotsatzen nauten gauzak egiten ditudanean, eta ni neu naiz, hala ere, pertsonaia bat interpretatzeko orduan, ni naizela sentituko ez banu bezala da, eta lotsa gutxiago ematen dit. Bitxia iruditzen zait hau gertatzea, baina esan ahal izango banu bezala da ez naizela ni nire pertsonaia, eta hain zabal geratuko litzaidake.
Bestalde, Eider, erlaxazio saio bat egin dugu.

Fase honetan, Eider lurrean etzaten utzi digu, bera gure artean xuxurlatzen ari zen bitartean, nolabait deseroso edo baztertuta sentitu garen egoera batean pentsa dezagun. Jarraian, Eiderrek esan zuen buruan genuena adierazteko zarataren bat edo soinuren bat egin genezakeela, eta, horrela, soinuren bat adierazi zutenak zutik jarri ziren, eta gero gainerakoak begiekin. Itxita, atentzioa emango zigun hotsa jarraitu behar genuen, eta behin Modu horretan hainbat talde osatu ziren. Azkenik, talde bakoitzak sentitu genuena irudikatu behar genuen besteen aurrean; lehenik eta behin, gure artean hitz egin genuen, eta akordio batera iritsi ginen, hiru eszenetan egin genuena elkartzeko.

Hain zuzen ere, nire taldean hiru eszena egin genituen, eta pixkanaka klase bateko talde bat partaideetako bat husten joan zen, harik eta pertsona hori nekatu eta aurpegia eman zuen arte. Taldeko pertsonaiek biktimarekin berdintzen zuten, eta azkenean konbentzitzen gintuen ez zela ondo egiten ari.

Antzezpen bakoitzaren ondoren Eiderrek ez du gaiaren inguruan pentsarazi, errealitatean horrelakoak gertatzen baitira, eta, egia esan, oso haur txikiekin lan egingo dugu, eta argi baldin badaukagu, gai horiek, hezi ahal izateko prestatuago egongo gara hezkuntza hobe baten alde lan egiten saiatuz; gainera, ariketa horiek etorkizunean irakasle gisa sortuko zaizkigun gatazkak konpontzen lagunduko digute.






Konfiantza eta lotsa



Kaixo

Dramatizazioa. Eider

Gaur Eider dramatizazio saioan dantzara aterarazi gaitu, banan-banan, baina ez hori bakarrik, gainera, dantzara ateratzen zen pertsona besteek imitatu behar zuten, horrelako gauzek lotsa handia ematen didate, baina aurre egindakoa uste nuena baino dezente hobea da.



Oso dibertigarria izan da, eta egia esan okerrago pasatuko nuela uste nuen. Egia esan, gazteagoa nintzenean ez nuen ezertaz lotsatzen, baina denbora pasa ahala behatua sentitzen naiz, eta barregarri sentitzeko zentzu handiagoa dut, beste pertsona bat izango banintz bezala da.

Ondoren, erlaxazio-saio txiki bat egin dugu, begiak itxita etzanda geunden bitartean, Eiderrek esan digu pentsatu dugula noizbait non sentitu garen deseroso. Gero, egoera hori interpreta zezakeen zarata batean pentsatzeko iradoki digu.


 Azkenik, talde bakoitzak sentitu genuena irudikatu behar genuen besteen aurrean; lehenik eta behin, gure artean hitz egin genuen, eta akordio batera iritsi ginen, hiru eszenetan egin genuena elkartzeko.
Antzezpen bakoitzaren ondoren Eiderrek ez du gaiaren inguruan pentsarazi, errealitatean horrelakoak gertatzen baitira, eta, egia esan, oso haur txikiekin lan egingo dugu, eta argi baldin badaukagu, gai horiek, hezi ahal izateko prestatuago egongo gara hezkuntza hobe baten alde lan egiten saiatuz; gainera, ariketa horiek etorkizunean irakasle gisa sortuko zaizkigun gatazkak konpontzen lagunduko digute.




































































































































sábado, 19 de octubre de 2019

Komunikazioa ipuin eta jolasa

kaixo

Gaur hainbat ariketa egin ditugu Adierazpena eta Komunikazio Gaitasuna ikasgaian.

Gaur Eiderrekin zirkuluan jarri gara, eta aurre-beroketa egin dugu aurpegiko giharrekin; gainera, salto eginarazi digu besoak mugitu, oinak berotu eta abar, gimnasia klase batean bezala goaz.

Gero energia pasatzera jolastu gara, Eiderri asko gustatzen zaion jokoa da, eta egia esan, nahiko aktibatzen gaitu. Eman zure ondoan duzun energia pasatzeari, baina ahalik eta azkarren eta okerrik egin gabe egin behar duzu, ja hitza esanez.



Ariketa hori egiten ari ginela, zailtasun bat gehitu genuen. Boing esan dezakegu ipuinean, eta horrek esan nahi du hesiz jokatzen dugula eta ja kontrako aldera doala.

Baina Eiderri gehiago zailtzea gustatzen zaio, kanabera emateko, barre pixka bat egiteko eta klaserako prest egoteko; beraz, orain norbaitek esan dezake: "Superheroia". "Superheroia" esaten duenak, eta pertsona baten izena gehitzen duenak, pertsona hori da jokoarekin jarraitu beharko duena.

Joko horren azken fasea "iraultzari" gehitu diogu, zeren energia pasatzea tokatzen zaionari hitz hori esaten badio, partaide guztiek zirkuluaren erdigunera joan behar dute, eta nahastu, lekuz aldatuz.
Oso jolas dibertigarriak dira, eta gainera Enel Teatro oso garrantzitsua den kontzentrazioari eusten laguntzen digu.

Esnatzen amaitu dugunean, asko gustatu ez zaidan joko batera jokatu dugu. Kontaktu fisikoarekin arazoak ditut, pertsonak ezagutzen ez ditudanean. Harrapatua izan zen pertsona askatzeko joko horretan, musu bat eman behar zenion, eta horrela askatzen zen.

Hurrengo ariketan binaka jarri gara, ni Pablorekin jarri naiz, soinu baterantz nik begiak itxita jarraitu behar nion bitartean, eta alderantziz.

Ariketa hori oso ona da zure bikotekidearengan konfiantza sortzeko, jolasean, antzerkian, edo dena delakoa.


Rene Magritteren "ez da botila bat" hurrengo jokoa, gelako guztiak zirkuluan eseri gara eta Eiderrek ur botila bat jarri du zirkuluaren erdian eta "hau ez da botila bat" esan digu.

Ariketa, banan-banan, zirkuluaren erdigunera irtetea zen, eta objektu hori, adibidez, beisboleko bate bat besterik dela imajinatzea. Horrekin erakutsi nahi izan digu zein garrantzitsua den imajinatzea eta antzerkiak nola eralda ditzakeen elementuak eta, gainera, ikusleari ikusaraztea aktorea sortzen ari den gauza bera.
Azkenik, taldeetan ipuin sorta bat irudikatu dugu, baina irudi izoztuarekin. Taldea jartzen den bitartean, besteek begiak itxita eduki behar dituzte, eta gero asmatu egin behar dute.

Ariketa horren bidez, irudi izoztuen bidez ipuin klasikoak kontatzeaz gain, sormena, talde-lana, adierazkortasuna eta abar landu behar dira.

Egindako ipuin klasikoak "Edurne zuri", "Zazpi antxumeak", "Hiru txerrikumeak" eta "Hansel eta Gretel" izan dira.


viernes, 18 de octubre de 2019

Argi fluoreszenteak


caico

Gorputz-adierazpena

Argi fluoreszentea duten argiak eta itzalak. Maleficaren istorioa, hurrengorako entseatzen jarraituko duguna.

Oraingoan pixka bat estereotipoetan erori gara, ez gara konturatzen, baina kontu handia izan behar da txikienentzako zerbait aurrera eramateko orduan, gu, etorkizuneko maisu-maistra gisa, erreferente garelako ikasleentzat. Beraz, buelta bat emango diogu istorioari, berriro akatsean ez erortzeko.
 
Dantza bat egiten saiatzen gara. Bata bestearen atzetik jarri ginen, eskuei jokoa emateko. Hurrengo saioan jarraituko dugu. Egia esan, ez gara urrutira iristen. Koordinazio falta izugarria dugu; beraz, lan gehiago egin beharko dugu, okerrena da entseguetarako denbora askorik ez dugula, suposatzen dut taldearen arteko komunikazioan lan gehiago egin beharko dugula.


 

Gaur egun argi fluoreszenteekin dantza bat entseatzen aritu gara, argi fluoreszenteetan islatzen ziren iluntasunarekin eta koloreekin esperimentatzen aritu gara. Dantza edo istorio bat asmatu behar dugu. Abesti bat aukeratu dugu eta ea zer gertatzen den.

Gero irudikapen txikia egin dugu itzalak erabiliz, emaitza ez da oso ona izan, istorio estereotipatu bat aukeratu dugulako, printze eta printzesena. Historia aldatu behar dugu hurrengo saiorako




pinxit

kaixo

Esperientzia izugarria izan dela uste dut, eta interpretazioaren munduari ateak zabaldu dizkiogu, eta antzerkiak eskaintzen digun tresna hau aztertu eta gehiago ikasi ahal izateko, antzerkiak eskaintzen digun eta haur-hezkuntzaren eremura eraman ahal izango dugu.




Jakina, horri buruz asko ikasi behar dut. Artea eta lehen haurtzaroa elkarrengana hurbiltzea proposatzen dute, haurra berarekin konektatzen duen planteamendu eszeniko baten bidez, eta komunikazio-guneei ateak irekitzen dizkie. Kolorea, mugimendua eta soinua haurraren eta haurraren pentsamendu sortzailea eta gogoetatsua eta kritikoa sustatzen eta indartzen dute. Gainera, artea eta lehen haurtzaroa elkarrekin hurbiltzea proposatzen duen ikuskizun bisuala eta soinuduna da, eta, gainera, espazio partekatu eta libre bat da, haurrak emozionatzeko eta munduaren ikuspegi eta errealitate desberdinak ulertzeko gaitasuna zabaltzen duena.

Nire ikasleak eramateko lekua da, eta, gainera, ikasi eta esperientzien partida aterako luke.





Irudi izoztua duten ipuinak irudikatzea


Kaixo

Gaur hainbat ariketa egin ditugu Adierazpena eta Komunikazio Gaitasuna ikasgaian.
Klasea hasteko zirkulu batean jarri gara, eta Eiderrek salto eginarazi digu, besoak mugitu, oinak berotu, finean gorputzarekin mugimenduak egin, ekintzan eta mugimenduan sartzeko. Fase hau bukatzean gauza bera egin dugu, baina aurpegiarekin, gorputzeko gihar guztiak aktibatuz.

Beroketa amaitzean, jokatzen hasi ginen. Lehen jolasari "energia pasatzea" deitzen zaio. Joko horretarako oso erne egon behar da, eta gauzak/keinuak oso azkar egin. Joko honek lau fase ditu. Lehen fasean bakarrik esaten dugu "ja!" Energia aldamenera pasatzeko, beti norabide berean. Gainera, hitz hori esaten dugun bitartean txalo zaparrada bat eman behar dugu eta energia pasa ondokoari.

Lehen fasea ulertu dugunean bigarrena hasi dugu, jokoa berdin mantentzen da baina oraingoan zerbait berria gehitu diogu, "Boing". Hitz hori esaten dugunean, pertsona horrek hesi bat sortzen du, eta, beraz, energia beste aldera aldatu beharko da. "Boing" esaten duen pertsonak jauzi bat eman eta besoak goran jarri behar ditu (pertsona indartsua bagina bezala).

Hirugarren fasean "superheroia" sartu genuen, jokoak bigarren fasean bezala jarraitzen du, baina zerbait berria gehitzen diogu. "Superheroia" esaten duenak, hori esateaz gain, pertsona horri energia pasatzeko zirkuluan dagoen lagun baten izena esan beharko dio. Beraz, fase honekin energia punta batetik bestera pasatzeko balio du.

Joko horren azken fasea "iraultzari" gehitu diogu, zeren energia pasatzea tokatzen zaionari hitz hori esaten badio, partaide guztiek zirkuluaren erdigunera joan behar dute, eta nahastu, lekuz aldatuz.
Ariketa horiek kontzentrazioa lantzeko balio dute; izan ere, adi egon behar duzu zure lagunak jolasa jarraitzeko egiten duenarekin. Zenbat eta azkarrago joan, orduan eta dibertigarriago, baina okertu ere egin zaitezke.

Hurrengo jokoa apur bat deserosoa gertatu zait, ezezagunekin gorputz kontaktuak segurtasun eza sortzen didalako. Izoztuta geratu den pertsona desblokeatzeko joko honetan musu bat eman behar diozu. hasieran harrapatzaile bakarrarekin jokatu dugu, gero beste bat sartu dugu. Kaporala lagun batengana joaten da eta honek stop esaten badu, besoekin zirkulu bat egin behar izaten du. Stop ontzian dagoen pertsona libratzeko, lagun batek bere besoen azpitik pasatu behar du, eta musu bat eman.

Hurrengo ariketan binaka jarri gara, ni Pablorekin jarri naiz, soinu baterantz nik begiak itxita jarraitu behar nion bitartean, eta alderantziz.
Ariketa hori oso ona da zure bikotekidearengan konfiantza sortzeko, jolasean, antzerkian, edo dena delakoa.

Hurrengo jolasa Rene Magritteren "ez da botila bat" koadrotik abiatuta dago, gelako guztiak zirkuluan eseri gara eta Eiderrek ur botila bat jarri du zirkuluaren erdian eta "hau ez da botila bat" esan digu.

Ariketa, banan-banan, zirkuluaren erdigunera irtetea zen, eta objektu hori, adibidez, beisboleko bate bat besterik dela imajinatzea. Horrekin erakutsi nahi izan digu zein garrantzitsua den imajinatzea eta antzerkiak nola eralda ditzakeen elementuak eta, gainera, ikusleari ikusaraztea aktorea sortzen ari den gauza bera.

Azkenik, taldeetan ipuin sorta bat irudikatu dugu, baina irudi izoztuarekin. Taldea jartzen den bitartean, besteek begiak itxita eduki behar dituzte, eta gero asmatu egin behar dute.



Ariketa horren bidez, irudi izoztuen bidez ipuin klasikoak kontatzeaz gain, sormena, talde-lana, adierazkortasuna eta abar landu behar dira.
Egindako ipuin klasikoak "Edurne zuri", "Zazpi antxumeak", "Hiru txerrikumeak" eta "Hansel eta Gretel" izan dira.



miércoles, 16 de octubre de 2019

K6aren gidoiaren hasiera




Gaurko saioak gure k6 lanaren gidoia idazten hasteko balio izan du.
Denon artean brain Storming bat sortu dugu, eta ideia pila bat agurtu dituzte. Baina arazo handi bat dugu, taldearen erdiak baino gehiagok ez du euskaraz hitz egiten, beraz, aurretik zeuden ideia asko baztertu ditugu. Beraz, antzezlan bat egitea erabaki dugu, non mimika prime egingo dugun.

Oraingoz ideiak jetzi behar ditugu, eta espero dezagun Eiderrek pixka bat gidatuko gaituela.

Eider beste talde batzuekin hitz egiten aritu da, baina ez du denborarik eman gurekin hitz egiteko, komentario txikiak baino ez dizkigu egin, baina hurrengo klasera joan behar genuen.
Hurrengo egunean ideiak argiago izango ditugu.




lunes, 14 de octubre de 2019



 
Zer da Antzerki Foroa?
 
Klasea hasi aurretik jolasa nolakoa zen oso ondo jakin ez dudan joko batean jokatu dugu, Eiderrek hainbat aldiz azaldu behar izan du. Hala ere, uste dut ondo ulertu gabe jokatu dugula.
 
Ondoren, antzerki-foroa nolakoa izango den azaldu digu, baina aurretik 4 pertsona atera ditu ariketa bat egitera, asmatuko genuen obrarekin gerora egin behar genuena zer zen uler dezagun.
Hasieran ez genekien obra zertan egin, benetako gaia izan behar zuelako; bizitzen ari ginela, azkenean bullyng-ari buruz egitea erabaki genuen.
Istorioa ikaskideek iraindu eta jazartzen duten neskato batena da, eta irakasleak ez du ezer egiten hori saihesteko. Azkenean, ama da esku hartzen saiatzen dena, eta hor uzten dugu, publikoak esku har dezan.
 
Obran honako teknika hauek erabili behar genituen: la Máquina, Hipnosis colombiana, 1, 2, 3 Bradford, Lenguaje inventaje eta irudi isostua.
 
 

viernes, 11 de octubre de 2019

Taldean jolasteko saioa


kaixo





Mozorroak egin eta irudikatu!

Gaur oso ondo pasatu dugu, eta nahiko nekatuta bukatu dugu, egia esan. Judithek taldean lan eginarazi digu, joko batzuk eginez, non guztien arteko lankidetzarik ez bazegoen ezinezkoa zen ezer egitea.
Lehenik eta behin, 2 talde egin ditugu eta elkarrekin koltxoneta handi bat eraman behar genuen kiroldegiko punta batetik bestera.

Lehenengo txandan oin batekin mugitu behar izan dugu, baina lurrean arrastaka; gainera, ariketa jarraitu behar izan genuen, koltxoneta sorbalda lurrean itsatsita eramanez, eta bukatzeko, biraka.

Ez dakit ariketa horiek haur-hezkuntzako gelara eramango lituzkeen, baina koordinazio eta motrizitate pixka bat aurreratua behar du. Agian 5 urtekoekin saiatuko nintzateke, ariketa xumeagoekin. Lankidetza eta talde-igoera lantzen dira, eta oso ondo pasatzen duzu.

Gero, Judithek eskatu zigun mozorroak egiteko egunkariak eramateko. Gutako bakoitzak mozorro batzuk egiten ditugu, batzuk besteak baino hobeak baina ondo egon zen eta gero mozorro desfilea egin behar izan genuen.

Erakustaldia gutxi ez balitz, korrika bat egin eta banan-banan atera gara, baina oraingoan zerbait irudikatu behar genuen, besteek mozorrotuta geundela asma zezaten. Ariketa honekin, birziklatzea zein garrantzitsua den eta zer asko egin daitekeen jakiten hasiko gara.
Ondoren, irakasleak gutun bana banatu dio bakoitzari eta kopuruaren arabera talde batean edo bestean jarri gara eta pertsonaia desberdinak izan ditugu. Orduan, antzerki bat prestatu behar izan dugu egokitu zaizkigun pertsonaiekin, eta, horretarako, bakoitzaren mozorroa egin behar izan dugu. Gure kasuan haur bat, amona bat, jaun bat eta ama bat izan ditugu.

Umeari paseatzen dion eta aitona-amonak ikustera joaten den bularraren istorio bera beti dela pentsa ez zezan, aita santua haurra paseatzen duena izatea nahi izan dugu.

Egun hau istorioz eta emozioz beteta egon zen.








Talde-lana



jueves, 10 de octubre de 2019

Teatro paraiso 2


.

KAIXO


Bigarren egunean Paraiso antzokia bisitatuko dute
Lehen zatia:
Aretora sartzean, lurrean oihalez egindako zirkulu erraldoi bat aurkitu genuen, neskek zirkuluaren inguruan esertzeko eskatu ziguten, tarte bat utzi ziguten espazioan kokatzeko eta eroso sentitzeko. Espazioa ezagutzen genuenez, fidatuago eta lasaiago joaten ginen, aurreko egunean nahiko urduri geunden eta. Gutxi gorabehera 5 minutu igaro ondoren, bikoteka jarri gintuzten, gure artean sentsazioren bat aipatzeko; gogoan dut aurreko eguneko saioaz gustatu zitzaigun zerbait; gero, denok azaldu genuen lankidearekin hitz egindakoa. Oso iruzkin interesgarriak atera ziren, nahiz eta batzuk errepikatu, beste batzuek gogoeta eginarazi ziguten.
Ariketa horren ondoren, folio bat eman ziguten, non jantzi bat marraztu behar genuen, edo oihalezkoa zen zerbait, gure haurtzaroko oroitzapenen bat ekarriko ziguna; jarraian, besteen marrazkiak ikustera jaiki ginen. Ariketa horren bidez, pertsonek beren bizitzako esperientziak partekatu ahal izan zituzten marrazkien bidez, eta, aldi berean, batzuk besteekin gehiago enpatizatu ahal izan genituen.
Ondoren, egiten ari ginenarekin lotutako beste ariketa batera pasatu ginen, modari eta jantzigintzari buruz bururatzen zitzaizkigun hitz guztiak idazteko esan ziguten. Hitz horiek idazten bukatzean, idatzitako hitzetatik abiatuta istorio bat idaztera pasatuko gara. Denok ez genuen gure historia irakurri, baina egon zen bat bereziki deigarria egin zitzaidana. Istorio hori anai-arreba bat izan nahi zuen neskato bati buruzkoa zen, eta haren gurasoek neska txinatar bat adoptatzea erabaki zuten. Horiek familiaz betetako bidaia bat egin zuten txinatar batengana, non bere ahizpa izango zena aurkitu zuten, neskatoa txilibituarena bezalako traje horiz jantzita baitzegoen. Saioa amaitzean, denak atera ginen haizea hartzera agertokia prestatzen ari ziren bitartean.
Geroago, emanaldi-aretoan sartu ahal izan ginen, eta agertokian bi neska aurkitu genituen, dantza dramatizatu bat antzeztuko zigutenak, elkarrizketarik gabea.
Emanaldia bukatzean, dantzariekin hitz egin eta gure zalantzak galdetu ahal izan genizkien, laster geure errepresentazio propioa egin beharko baitugu.
Horren ondorioz, kontuan hartu beharreko faktore garrantzitsu gisa egin ziren iruzkinak.
- Aldagaietara irekita egon behar duzula, hau da, publikoa zer egoeratan dagoen jakin behar duzula, urduri edo lasai dagoen, zer neska-mutil mota ditugun, zer adin dituzten eta antzezpena bide batetik edo bestetik joatea eragin dezaketen faktore mota horiek.
- Oreka izan behar da elementuekin interakzioan aritzean, elementu gehiegi erabiltzeak kaosa sor dezakeenean; batzuetan, hobe da elementu gutxi edukitzea eta jokatzen jakitea.
- Batzuetan ez daukagu argi historia, baina elementuekin jolastuz eta esperimentatuz istorio berriak sor daitezke. Edo, aitzitik, istorioa argi izan dezakezu, eta praktikan jartzean konturatzen zara elementu gutxiago erabil ditzakezula edo ez dabilela. Edonola ere, garrantzitsuena esperimentatzea da.


- Antzezpenek publiko heldua egiten zuten, beti izango dute beste jomuga-puntu bat; izan ere, helduak epaitzeko joera handiagoa du, hala ere, haurrak ikusten ari denaz gozatzen du, eta aktoreak, oro har, erosoago sentitzen dira.
- Bestalde, haurrek modu batera edo bestera portatzeko orduan, gurasoak dauden ala ez kontuan hartu behar da.
- Antzezpen dramatiko bat sortzeko denborak oso garrantzitsuak dira, denak du bere espazioa eta denbora.
- Haur publiko batentzat lan egitean, dantzariei atentzioa eman zien gauzetako bat da haurrek askotan imitatu egiten zituztela.
- Isiltasun uneak oso garrantzitsuak dira, ez du beti musika jarrita egon behar. Haurrak imajinatzen jarraitzeko gai dira, isiltasun sakona dagoen arren.